Lifestyle

Byłyśmy razem tak krótko, choć dla mnie było to całe moje życie… Dziękuję ci Mamo…

Ewa Raczyńska
Ewa Raczyńska
15 października 2016
Fot. iStock/ Horst Gerlach
 

Kochana Mamo,

Pamiętam jak cieszyłaś się, kiedy usłyszałaś, że zostaniesz mamą, że pod twoim sercem jestem ja. Jeszcze taka mała, nie większa od główki szpilki. To niesamowite jak taka mała istota może wywołać tak ogromną radość, obudzić tyle szczęścia w dorosłym człowieku. Jak można tak bardzo kochać kogoś, kogo się jeszcze nie widziało, nie poznało, nie przytuliło. Czułam tę miłość, mamo. Czułam, jak mocno bije ci serce, jak wiele jest w tobie obaw, ale też nadziei na to wszystko co miało być przed nami.

Pamiętam, jak zastanawiałaś się, czy jestem dziewczynką, czy chłopcem. Jak planowałaś urządzenie pokoju. Każdy ci mówił: „Nie spiesz się, to za wcześniej”, ale nie mogłaś czekać. Przecież ja już byłam. Głaskałaś brzuch i mówiłaś: „Kocham cię najbardziej na świecie, jesteś moim największym cudem”. A ja czułam ten spokój, który od ciebie płynął, miałam pewność, że wszystko się ułoży. Że będzie dobrze. Że za jakiś czas przytulisz mnie i nauczysz tych wszystkich piosenek, które mi śpiewałaś. Opowiesz te wszystkie bajki, które szeptałaś wieczorami.

Moje serce przestało bić bardzo szybko, za szybko. Nie umiałam ci tego powiedzieć, przekazać, że odchodzę. Nie zdążyłam złapać się za rękę, uspokoić, że wszystko będzie dobrze, że zawsze będę przy tobie.

Przepraszam Mamo, nie chciałam, żeby tak się to wszystko potoczyło. Myślałam, że będę przy tobie dorastać, zakochiwać się, opowiadać o swoich przyjaciołach, sukcesach i porażkach. Mogłam tylko obserwować twoją rozpacz z boku, dotykać cię niewidzialną ręką, kłaść swoją głowę na twoich kolanach…

Tak bardzo płakałaś. Tak bardzo nie mogłaś pogodzić się z moją stratą. Jakby ktoś wyrwał ci kawałek serca już na zawsze. Ten kawałek bije we mnie, Mamo. Zabrałam go ze sobą. Nie umiałam ukoić twojego bólu, twojej rozpaczy. Chciałam ci powiedzieć, że wszystko się ułoży, że zawsze będę nad tobą czuwać i nad moim rodzeństwem. Że już na zawsze będziesz mieć swojego anioła stróża.

Przepraszam, że nie umiałam tego zrobić.

Ale dzisiaj chciałam ci podziękować.

Za twoją miłość, którą czułam i czuję nadal. Wiem, że jestem dzięki tobie, dzięki twojej miłości, że przytulasz mnie czasami tak mocno w sercu. Tak bardzo ci wtedy chcę powiedzieć: dziękuję.

Dziękuję ci za to, że miałaś siłę wstać. Że po żałobie, po wylanych łzach, po czasie, kiedy nie miałaś siły się podnieść, uniosłaś głowę do słońca i postanowiłaś, choć zbolała, iść dalej. Wiem, że to nie było łatwe, że rozpacz zawładnęła twoimi emocjami, że smutek, pustka zdawały się nie mieć dna… Zobacz Mamo, jaka jesteś silna. Jak potrafiłaś kochając mnie wziąć to, co jeszcze na ciebie czekało.

Dziękuję ci za to, że spróbowałaś żyć na nowo. Dla mnie, dla siebie, dla wszystkich tych, którzy cię kochają.

I tak, jak dziękuję ci za każdą łzę, choć nigdy nie chciałam być ich powodem, tak dziękuję ci za każdy twój uśmiech. Za każą drobną radość, która wywołuje drżenie twojego serca.

Dziękuję ci, że wzruszasz się, że kochasz swoje dzieci tak samo mocno, jak mnie pokochałaś. Dzięki temu mogę patrzeć, jak wyglądałoby nasze życie, wyobrażać je sobie i być jego częścią.

Dziękuję ci za to, że dzisiaj o mnie myślisz. Że twoje myśli uciekają do dnia, kiedy pojawiłam się w twoim życiu. Tak wiem, na krótko, na zbyt krótko, ale byłam i nadal jestem jego częścią. Dziękuję ci za to, że nadal mnie kochasz, że nie chciałaś zapomnieć, odsunąć od siebie tej straty, ale uwierz, zrozumiałabym, gdybyś tak zrobiła. Ten ból, który w sobie nosisz nigdy nie zniknie. Teraz już zbladł. Schował się głęboko, ale wraca w taki dzień jak dzisiaj. Wraca pomieszany z miłością i smutkiem, a czasami też żalem.

Ale Mamo, proszę, nie żałuj niczego. Nie żałuj, że się nie spotkałyśmy. W końcu wszystko dzieje się po coś. Ja mogę nad tobą czuwać, a ty możesz sięgać po nowe.

Proszę, idź uśmiechnięta przed siebie. Nie oglądaj się. Jesteś cudowną kobietą, która pokochała mnie, a ja pokochała ciebie i na zawsze będziemy nosić siebie nawzajem w sercu. Zawsze będzie w nim miejsce dla nas.

Proszę cię jeszcze o jedno. Czasami, przez malutką chwilkę zwróć głowę ku niebu i uśmiechnij się do mnie. Wtedy będę wiedzieć, że jesteś szczęśliwa, że twoje życie wypełnione jest miłością.

Byłyśmy razem tak krótko, choć dla mnie było to całe moje życie…

Dziękuję ci Mamo, że mogłam się pojawić, że mogłam poczuć, jak bardzo jestem kochaną. To jest wartość największa…

Kocham cię.


Lifestyle

Mistrz i uczennica? Czego możemy się nauczyć od starszych facetów?

Agnieszka Sierotnik
Agnieszka Sierotnik
15 października 2016
fot. iStock/Milovan Knezevic
 

„Powinnam dzisiaj upiec ciasto z okazji Dnia Nauczyciela” – rzuciła wczoraj moja przyjaciółka, która etap edukacji już dawno ma za sobą. Przewertowałam w głowie wszystkie bliskie jej osoby, ale żadnego nauczyciela nie znalazłam. Dopiero po chwili widząc moje zakłopotanie wytłumaczyła, że chodzi o jej ukochanego. Są parą z kategorii tych, co to przetrwają każdy kryzys i pięknie razem wyglądają. Gdzie więc tkwi haczyk? Mikołaj jest starszy od Marty o piętnaście lat. Są dla siebie jak mistrz i uczennica, choć czasem role się zmieniają. Związki ze znaczną różnicą wieku ciągle są tematem tabu, a to przecież miłość, z której można się wiele nauczyć!

Pasją można się zarazić, trzeba tylko dać jej szansę

Nawet jeżeli jest to piłka nożna, której wcześnie nie znosiłaś. „Mikołaj jest ogromnym fanem piłki nożnej. Jeździ na mecze swojej ukochanej drużyny, nawet jeżeli są one na drugim końcu Polski. Na początku myślałam, że kocha piłkę bardziej niż mnie!” – Marta dziś potrafi się z tego śmiać, choć na początku wcale tak nie było. Pierwsze weekendy związku mijały im na kłótniach. Bo on szedł na mecz, a ona wolała do kina. „W końcu zaśpiewałam mu, żeby się o mnie nie martwił. Odpuściłam w czasie Euro. Zabrał mnie na mecz Polski do Francji, i wiesz co? Poczułam to! Zaraziłam się tą jego cholerną pasją. Może trochę dlatego, że potrafi mnie przegadać. Faceci w moim wieku tego nie potrafili. Nie mieli cierpliwości. A Mikołaj znosił nawet pytania o to, kto jest kim, w jakich koszulkach grają nasi i co to jest ten osławiony spalony. Nie obchodziły go śmiechy polskich kibiców za naszymi plecami. Uzbroił się w cierpliwość i zaraził mnie swoją pasją – w końcu!”

Seks ma być przyjemnością, nie obowiązkiem

Jak ważny w związku jest seks wie każda z nas. Nie ma co się oszukiwać, jeśli w łóżku dobrze się nie dzieje, poza nim lepiej nie będzie. Wiele z nas zapomina jednak, że seks ma być przyjemnością, a nie obowiązkiem. Olę, trzydziestoczterolatkę z Warszawy takie myślenie wpędziło w ogromne kompleksy. „Już przy pierwszym razie ówczesny partner, który był moim rówieśnikiem, zaczął się ze mnie śmiać, że taka jestem nieporadna, że nie potrafię go zaspokoić. Wiem, wieku tutaj nie ma znaczenia. Jednak w moim przypadku dopiero Kacper, 18 lat starszy ode mnie, pokazał mi czym tak naprawdę jest orgazm.” Ola nie mogła się oprzeć urokowi Kacpra. „Był prawdziwym gentelmanem, jakich w moim pokoleniu można szukać ze świeczką i dziesięcioma latarkami. W łóżku był jak młody bóg! Troszczył się o mnie, ale nie zapominał o sobie. Komplementował, dotykał, pieścił… Zachowywaliśmy idealny balans, dzięki któremu oboje czuliśmy się jak w niebie!”

Trzeba walczyć o siebie

Marysia to przebojowa dwudziestotrzylatka, która swoją karierę zawodową rozpoczęła bardzo wcześnie, bo już w wieku siedemnastu lat. „Każdy mój chłopak był starszy co najmniej o dwa lata. To tak na wyrównanie, bo faceci dorastają później. Jednak problemy zaczynały się w momencie, kiedy ja stawiałam na karierę, a przykładowy chłopak zarzucał mnie tekstami o nieodpowiedzialności i zbytniej przebojowości. To zabawne, bo wcześniej właśnie dlatego mnie ‚kochał’.” Dwa lata temu spotkała na swojej drodze Łukasza, 43-letniego wtedy rozwodnika z dzieckiem na koncie. „Miłość od pierwszego wejrzenia może to nie było, ale pożądanie już z pewnością. Pracujemy w tym samym środowisku, więc doskonale znamy realia. Kiedy zachorowałam, a moi ‚przyjaciele’ postanowili wywalić mnie ze wspólnego biznesu za moim plecami, to właśnie on kazał mi walczyć. Wcale nie o firmę, ale o siebie. Tłumaczył, że biznes mogę założyć w każdym momencie, a zdrowia nie odzyskam tak łatwo. Nie byłam łatwym przeciwnikiem, ale w końcu uległam. Walczyłam o siebie, dla nas. Dziś mam świetną pracę, cudownego faceta i jestem zdrowa. Miał rację – zrobiłam krok wstecz, ale zaraz po wyleczeniu postawiłam trzy kroki do przodu.”

Wiek to tylko liczba

„Wcześniej myślałam, że nigdy nie zakocham się w kimś starszym od siebie. Bo jakby to wyglądało? Ja – młoda, atrakcyjna naukowiec i stary dziad, który większość życia ma już za sobą?! Zawsze tkwiło mi w głowie, że zasługuję na coś lepszego.” I wtedy Wida, trzydziestoletnia mieszkanka Australii, która na codzień prowadzi rezerwat dzikich zwierząt, poznała Fabia – Włocha, lat 56. „Przyjechał do Australii na urlop. Był po rozwodzie, chciał odreagować. Przyszedł do rezerwatu zobaczyć koale. Jak typowy turysta. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Zakochałam się w jego duszy, choć może to brzmieć banalnie. To ktoś, do kogo chcę wracać, z kim chcę dzielić swoje życie. A wiek? Dla nas to tylko liczby. Dobrze wiem, że za kilka lat ja będę bardziej sprawna niż on. Jednak czas, który jest nam dany jest po prostu tego wart! Wolę spędzić życie ze swoją bratnią duszą, niż żyć zastanawiając się, czym jest szczęście.”


Lifestyle

Chcą walczyć o lepsze życie w domu, którego nie mają. W domu samotnej matki

Magdalena Milewska
Magdalena Milewska
15 października 2016
Fot. iStock

Chcemy, żyć lekko, łatwo i przyjemnie. Chcemy czerpać z życia garściami. Ma być ciekawie i niebanalnie. Bezpiecznie i dobrze. Gdy nie jest, odwracamy głowę w drugą stronę. Bo życie powinno przypominać lekką komedię romantyczną. Koniecznie z happy endem – gromadką dzieci, księciem u boku i dużym pięknym domem, najlepiej z ogrodem. A co, gdy życie napisze inny scenariusz? Losy Marty i Agnieszki układały się różnie, ale jedno je połączyło – obie mieszkają w schronisku dla kobiet.

Marta: Myślałam, że mnie kocha. Dzisiaj podejrzewam, że bardziej niż na mnie, zależało mu na uzyskaniu obywatelstwa

Śliczna blondynka z dużymi niebieskimi oczami. Ufna, rozmowna, gdy spotkasz ją na swojej drodze, pomyślisz „fajna dziewczyna”. I ostatnie, co przyjdzie Ci do głowy, to myśl, że za tym uśmiechem kryje się morze wylanych łez. Że jej „fajność” jak dotąd nie przekładała się na równie przyjemne życie. Że liczy głównie na siebie. I mieszka w schronisku dla kobiet, które nie mają gdzie się  podziać.

Przyjechała do Warszawy z małej miejscowości. Szukała tutaj lepszej przyszłości. Duże miasto – tysiące szans i możliwości. Dlaczego miałoby się nie udać? Chciała się wyrwać ze swojego środowiska. W domu młodszy brat, któremu matka poświęcała więcej uwagi i ojciec mający problemy z alkoholem. Już wtedy liczyła głównie na siebie. Wierzyła, że wszystko się odmieni.

Na jednej z dyskotek poznała jego. Przystojny cudzoziemiec, był czarujący i traktował ją wyjątkowo. Zaczęli się spotykać. Marta nie ukrywa, że jej zaimponował. Był spełnieniem jej marzeń. Szybko się oświadczył, nalegał na ślub. Nawet dla niej było to zbyt szybko, nie chciała jednak doszukiwać się złych zamiarów. Wierzyła, że ją kocha, że chce być już tylko z nią. Dziś wspominając tamten czas, Marta podejrzewa, że zależało mu głównie na obywatelstwie. Ślub z Polką był dla niego przepustką do lepszego świata. Wtedy wierzyła, że jest inaczej.

Zamieszkali razem. Szybko zaszła w ciążę. Wtedy odkryła, że jej mąż do świętych nie należy i że potrafi być chorobliwie zazdrosny, ale to na nią przerzuca całą odpowiedzialność za swoje niekontrolowane wybuchy złości. Wystarczyło, że sprzątając łazienkę, przestawiła jego żel pod prysznic, a już usłyszała, że go zdradziła. Że kochanek po zbliżeniu wziął prysznic i  na pewno używał jego kosmetyków, bo stały inaczej. Doszukiwał się zdrad wszędzie. Próbowała mu tłumaczyć, że jest w błędzie, ale żaden argument do niego nie trafiał. Wiedział swoje i już. Z czasem Marta się poddała, potem dowiedziała się, że to on ją zdradził. Podobno nie raz. Mimo wszystko z nim była. Gdy zaszła w drugą ciążę on stwierdził, że wyjeżdża. Dziecka też nie chciał uznać, według niego, na pewno było owocem zdrady. Została sama w wynajętym mieszkaniu. Przed porodem postanowiła wrócić w rodzinne strony. Inaczej nie dałaby rady.  Tam przyszedł na świat ich drugi syn.

Był 8 marca, kiedy niespodziewanie zadzwonił do niej mąż. Ucieszyła się, bo jeszcze wierzyła, że mimo wszystko – pomimo tylu ran, tę rodzinę da się posklejać. Zamiast życzeń z okazji Dnia Kobiet, oświadczył jej, że chce rozwodu. To „prezent”, którego Marta nie zapomni.

Próbowała się pozbierać – dla dzieci. Miała w sobie siłę, by dla nich walczyć. Wróciła do Warszawy i zaczęła raz jeszcze. Pracowała, a po pracy dorabiała, byle wiązać koniec z końcem. Zmęczenie ustępowało miejsca lękowi, o to, z czego zapłaci czynsz za mieszkanie. Musiała mieć siłę. Miała – kosztem siebie. Chciała przetrwać dla siebie i dzieci. Najważniejszy cel? Nie poddać się. Wytrwać. Dać radę.

Nie myślała  wtedy o związkach, ale los postawił na jej drodze mężczyznę, przy którym mogła wreszcie poczuć się jak kobieta. Poznali się w pracy. Szarmancki, dbał o nią i zabiegał o jej względy. Dzieci z poprzedniego związku również zaakceptował. Marta, choć ostrożna, postanowiła spróbować raz jeszcze. Chciała ułożyć sobie życie. Chciała mieć rodzinę. Zamieszkali razem w dużym mieszkaniu, które dzielił wspólnie z matką.

Marta przez chwilę czuła, że wreszcie jest szczęśliwa i bezpieczna. Powiedziała mu o tym. Odkryła przed nim swój czuły punkt. Umiał to wykorzystać. W trakcie awantur słyszała, że ma się wynosić, bo nie jest u siebie. Często kłócił się z matką, dochodziło do przemocy. Policja coraz częściej przyjeżdżała pod ich adres.

On był u siebie. Marta nie. Jeden z policjantów delikatnie zasugerował jej, że jeśli czuje się źle w tym mieszkaniu, to może niech pomyśli o wyprowadzce. Po kolejnej awanturze Marta już nie wytrzymała, spakowała do trzech reklamówek najpotrzebniejsze rzeczy, zabrała dzieci i odeszła. Zatrzymała się u koleżanki nie wiedząc jak będzie wyglądało jej jutro. Ogarnęła ją pustka. Ciężar, który każdego dnia nosiła na swoich barkach zaczął ją przygniatać. W ośrodku pomocy społecznej skierowano ją do jednego ze schronisk dla kobiet.

Paradoksalnie to właśnie tutaj Marta wreszcie mogła odetchnąć. Przede wszystkim jednak przestała się bać, że razem z dziećmi znajdzie się na ulicy, bo ktoś każe jej się wynosić, albo nie będzie stać jej na czynsz. Nie może jednak pozostać tutaj zbyt długo. W schronisku można przebywać maksymalnie sześć miesięcy. Co będzie potem? Nie wiadomo.

Póki co, stara się wykorzystać dany jej czas najlepiej jak potrafi. Po raz pierwszy od dawna czuje, że nie jest sama. Może porozmawiać z pracownikiem ośrodka, może skonsultować swoją sprawę z prawnikiem lub zrzucić z siebie ciężar przeżyć w rozmowie z psychologiem.

W schronisku uczy się żyć na nowo. Podczas zajęć grupowych wspólnie z innymi mieszkankami uczestniczą w zajęciach, które mogą się przydać w życiu. Niektóre z nich budzą w Marcie pamięć o trudnych przeżyciach z przeszłości. Tak jak zajęcia z samoobrony, kiedy stanęła twarzą w twarz z bolesnymi wspomnieniami. Przypomniała sobie wówczas, że musiała bronić się, paznokciami wydzierając swoje bezpieczeństwo. Teraz uczy się asertywnej obrony i wyznaczania granic. Uczy się szacunku do siebie i tego, że ma prawo z czymś się nie zgadzać. Że może powiedzieć STOP.

Powoli zaczyna odbudowywać swoje życie.  Złożyła w urzędzie wniosek o przydział mieszkania. Wie, że na otrzymanie własnego M trzeba czekać bardzo długo. Poczeka. Ma w sobie wiele pokory.

Zapytana o marzenia odpowiada, że chciałaby mieć kiedyś swój własny dom – taki, do którego będzie wracać z radością. Dom tylko jej i dzieci. Bo chłopcy są najważniejszymi mężczyznami w jej życiu. A gdy to marzenie się spełni, urządzi dom najlepiej jak umie. A potem będą mieli psa. Te marzenia dają jej siłę na przyszłość.

Agnieszka: Piłam. Nigdy nie powiem, że ten problem mam już za sobą, ale próbuję zmienić swoje życie – przede wszystkim dla siebie

Swoją opowieść zaczyna od dzieciństwa. Nie było usłane różami. Wychowywała się w niepełnej rodzinie, a najbardziej stała w jej życiu była niepewność. Matka Agnieszki piła. Alkohol w jej domu był niemal zawsze.

Gdy poszła do szkoły, wybierała sobie na przyjaciół osoby, które miały podobną sytuację jak ona, nie czuła się przy nich gorsza. Zdarzało się, że pomieszkiwała u nich, nawet przez 2 – 3 tygodnie. Matka szukała jej, albo nie, zależy czy była trzeźwa. Nauczyciele niekoniecznie interesowali się Agnieszką, jeśli już, to raczej po to, by wyrazić swoją dezaprobatę z powodu jej długiej nieobecności. Gdy była starsza, wspólnie ze swoją paczką chodziła nad rzekę, bądź na niestrzeżony teren budowy, tam spędzali czas, pijąc alkohol. Z kupnem nie było problemu – na  pobliskiej „mecie” znali ich rodziców, sprzedawali więc bez problemu.

Gdy miała 15 lat okradła sąsiada, z którym od kilku dni piła jej matka. Nie, nie zabrała żadnych kosztowności ani wartościowych rzeczy. Wzięła jedzenie, bo tego wówczas potrzebowała najbardziej. Schowała je u siebie w łóżku. Gdy sprawa wyszła na jaw, postawiono ultimatum – albo zamieszka z ojcem, albo trafi do placówki dla niepełnoletnich. Zamieszkała więc z ojcem, ale ich relacja nie należała do najłatwiejszych. Ojciec pilnował, by podciągnęła się w nauce, ale trzymał ją dosyć krótko. To rzeczywistość zupełnie odbiegająca od tej, którą znała dotychczas. Dla młodej dziewczyny, obarczonej potężnym bagażem doświadczeń było to niełatwe doświadczenie,. Znała przecież zupełnie inną codzienność. To również czas, gdy musiała zmierzyć się ze sobą – uczęszczając na zajęcia dla dzieci z rodzin dotkniętych problemem alkoholowym, po raz pierwszy w życiu przeszło jej przez myśl, że ona sama również może mieć problem…

Miała 18 lat, gdy wróciła do tego, co było jej dobrze znane – do matki. Nie mieszkały jednak długo razem, bo po eksmisji, matka poszła do swojego przyjaciela. Agnieszka natomiast zamieszkała ze swoim bratem. On w przeciwieństwie do niej stronił od alkoholu, upatrując w nim całego zła, które dotknęło jego rodzinę. Agnieszce alkohol pozwalał ukoić strach, odprężyć się, zapomnieć o trudnej rzeczywistości.  Często chodziła na imprezy. Poznawała wielu mężczyzn, czasami przyprowadzała ich do domu, ku niezadowoleniu brata. Podczas jednej z imprez poznała swojego przyszłego partnera, z którym spędziła następnych kilka lat. Razem wyjechali do innego miasta. Nie był to dobry związek, wręcz przeciwnie. Ona popijała alkohol, on z kolei sięgał po narkotyki. Tak wyglądało ich wspólne życie. Agnieszka często zmieniała pracę. W sumie 27 razy. Myślała jednak, że ma kontrolę nad swoim życiem. Myliła się. Nie sądziła też, że jej problem dostrzegają inni, ale jedna rozmowa z koleżanką z pracy pozbawiła ją złudzeń. Wówczas usłyszała „lubię Cię, ale więcej Cię do siebie nie zaproszę”. To bolało.

Szukała wsparcia na terapii, ale nigdy żadnej nie ukończyła. Kiedy toksyczny związek, w którym tkwiła od lat rozpadł się, wpadła w wir przypadkowych znajomości. Gdy pewnego lata przyjechała do rodzinnego miasta, spotkała znajomego z lat wczesnej młodości – ciągnęło ich ku sobie. Zostali parą. Wtedy nie zastanawiała się, że mają odmienny sposób patrzenia na świat, że nieco inaczej wyobrażają sobie wspólne życie. Jej mężczyzna chciał mieć rodzinę, ale nie chciał rezygnować ze swojego dotychczasowego życia. Zaszła w pierwszą ciążę, a on akurat trafił za kratki. Poroniła. Potem, gdy wyszedł na wolność spróbowali raz jeszcze.

Gdy na świecie pojawiło się dziecko, Agnieszka starała się jak najlepiej wypełniać obowiązki matki, ale po dwóch miesiącach nałóg okazał się silniejszy. Wtedy dzieckiem zajmował się jej partner. Kiedy po raz pierwszy poczuła strach, że może stracić dziecko? Kiedy nietrzeźwa szła ulicą z synkiem i zwróciła uwagę policji. Po tym zdarzeniu w prasie pojawił się artykuł o nieodpowiedzialnej, nietrzeźwej matce, spacerującej z dzieckiem – to było o niej. Zabolało.

Nie wie jak, ale znalazła w sobie odwagę, by przyznać się do tego, że ma problem i dłużej nie ma siły zmagać się z nim sama. Przyznała, że wcale nie jest idealnie, ale chce to zmienić. Bała się, że przyznając się do tego, może stracić synka, ale chciała dla niego lepszego dzieciństwa, niż to, które miała ona. Przezwyciężyła strach i porozmawiała z kuratorem, sprawującym opiekę nad jej rodziną. Miała dosyć zapewniania wszystkich, że tak świetnie sobie radzi – chciała wreszcie zacząć żyć – prawdziwie, bez lęku.

Zamieszkała z dzieckiem w schronisku dla kobiet. Zerwała kontakty ze swoim środowiskiem. Uczęszcza na terapię, znalazła pracę. Jak sama przyznaje, nigdy nie powie, że nałóg jej już nie dotyczy, że ma to już na zawsze za sobą, bo żadna osoba, która wpadła w szpony nałogu tak o sobie nie powie. Agnieszka chce jednak walczyć o lepsze życie. Chce je zmienić przede wszystkim dla samej siebie. Jak sama przyznaje wielu znajomych z jej przeszłości nie ma już na świecie. Ona ma dla kogo żyć.


Zobacz także

Jestem samotną matką i nie chcę 500+. Oto, czego potrzebuję od mojego państwa

duński design

5 powodów, dla których Polacy kochają duński design

Chcesz zrobić na kimś dobre wrażenie?  To prostsze niż ci się wydaje

https://cialis-viagra.com.ua

https://buysteroids.in.ua

мини круассаны кафе марсель калорийность