Psychologia

Uratowała mnie, bo każdego dnia, gdy na nią patrzę, widzę i czuję dobro. Moja córka jest dzieckiem z gwałtu

Anika Zadylak
Anika Zadylak
30 sierpnia 2016
Fot. iStock/pecaphoto77
 

Wiem, o co chcesz mnie zapytać najbardziej. O to co czuję, gdy patrzę w oczy mojej córki. Chcesz wiedzieć, czy widzę w niej swoich oprawców.  Nie. Widzę tylko piękną, kruchą istotę, delikatną,  przepełnioną miłością i dobrem. Choć zrodzoną, z największego dla kobiety piekła. Piekła gwałtu.

Asia ma 35 lat, choć wygląda na  znacznie młodszą. Może to przez wymowny smutek, który choć skrzętnie skrywany, wylewa się z jej intensywnie zielonych oczu. Może przez zbyt szczupłą sylwetkę, poszarpane jeansy, T-shirt i trampki. A może przez to, że kilkanaście lat temu, ktoś w bardzo brutalny, bestialski sposób, odebrał jej poczucie godności. I zostawił lęk, którego nie pozbędzie się, już nigdy. I wstręt do siebie,  który wraca za każdym razem, gdy staje przed lustrem. I nocne koszmary, przez które panicznie boi się zasypiać. I rany na ciele, gdy pod prysznicem, usiłuje zmyć z siebie odór, który czuje do dziś. Ale oprócz, tych wszystkich złych emocji i tragicznych wspomnień, zostawił  coś jeszcze.  A właściwie kogoś.

– To nie był środek nocy, w szemranej dzielnicy, gdzie błąkałam się nietrzeźwa po imprezie, i szukałam przygód. Przyszli do domu, podczas nieobecności mojego chłopaka, z którym w zasadzie rozstałam się dzień wcześniej. Dużo pił, awanturował bez przerwy, bywał agresywny do tego stopnia, że czasem obrywałam, dlatego postanowiłam odejść. Moim błędem było to, że tam zostałam, na jego mieszkaniu, zamiast od razu się spakować i wynieść do rodziców. Ale było późno, a ja zmęczona kłótnią i wylanymi łzami, po prostu zasnęłam. Nie wiem skąd mieli klucze, najprawdopodobniej od niego właśnie, więc pewnie też wiedział, w jakim celu je im udostępnił. Brzmi jak scenariusz horroru, wiem, bo to co się później stało, było horrorem. Takim, który wydawał się nie mieć końca. Jeden z nich mnie trzymał, drugi coś na siłę podał, jakiś środek, po którym nie mogłam się praktycznie ruszyć, wydobyć z siebie, żadnego głośniejszego dźwięku. Ale cały czas, byłam świadoma i wszystko czułam.

Robili ze mną co chcieli, całą noc, na zmianę, a  czasem jednocześnie. Do tego bili, upokarzali wyzwiskami, śmiali ze mnie, pluli na twarz. Pamiętam, że przez cały ten czas, te kilka godzin, gdy byłam traktowana gorzej niż dręczone zwierzę, myślałam tylko o jednym. O tym, żeby zdarzył się cud i te łzy, które ciągle spływały po mojej zakrwawionej twarzy, zdołały mnie udusić. Żebym mogła się nimi zadławić, przestać oddychać i już nigdy więcej, nie obudzić. Zostawili mnie w końcu nad ranem, bo uznali, że już im się nie chce, używać trupa. Nie wiem jak długo tak leżałam, nie wiedziałam nawet, czy jeszcze żyje, bo czułam tylko odrętwienie. I  nieopisywalny fizyczny ból i rozpacz, taką najgorszą z możliwych. Taką, która zabiera wszystkie nadzieje na to, że kiedykolwiek jeszcze, będę umiała być kobietą.

Znalazła mnie koleżanka, zaniepokojona tym, że nie przyszłam do pracy i nie odbierałam telefonu. Szpital, zeznania, proces. To wszystko było jakby koło mnie, jakbym w tym w ogóle nie uczestniczyła. Cały czas, nie mogłam wymazać z pamięci obrazu mojego taty, do którego coś mówił lekarz, a on osuwając się po ścianie, płakał tak bardzo, że musieli podać mu coś na uspokojenie. I to, jak ściskając moja dłoń, ciągle mnie przepraszał za to, że nie zdołał mnie uchronić.  A ja chciałam tylko zapomnieć, wyjechać jak najdalej stąd i nigdy już, do tego nie wracać. Ale podłemu losowi, wciąż było mało i po dwóch miesiącach od całego zdarzenia, poczułam się bardzo źle. Zawroty głowy, omdlenie, potem mdłości. I napad paniki, w gabinecie ginekologicznym, gdy dowiedziałam się, że będę matką. Krzyczałam, żeby to ze mnie wyjęli, że sama to z siebie wyciągnę, uduszę gołymi rękoma. Albo siebie zabije, byleby tylko się tego pozbyć. Dziś, gdy patrzę na moją cudowną córkę, wstyd mi przed sobą, że mogłam o niej myśleć, w tak obrzydliwy sposób. Ale wtedy, nie wiedziałam co było gorsze. Gwałt czy to, co nastąpiło po nim.

Po powrocie do domu, podcięłam sobie żyły. Mama w porę zauważyła i tak znalazłam się w ośrodku,  gdzie prowadzono grupę wsparcia, dla takich kobiet jak ja. Oczywiście, ostateczną decyzję o tym, że jednak  urodzę, podjęłam sama, choć nie ukrywam, że terapie i rozmowy na ten temat, pomogły mi dokonać takiego wyboru . Do samego końca jednak, nie byłam pewna, czy zdołam ją zatrzymać, wiedziałam już, że to dziewczynka. I choć zdawałam sobie sprawę z tego, że dziecko nie jest niczemu winne, to jednak bałam się. Nie tylko tego, że każdego dnia będzie mi przypominać o tamtym zdarzeniu, że będzie podobne do któregoś z gwałcicieli, że nie będę umiała jej pokochać. Bałam się najbardziej tego, że ją skrzywdzę, że kiedyś w przypływie niepotrzebnych emocji, wykrzyczę jej, jak się znalazła na tym świecie. I będę obwiniać, za swoje niepowodzenia.

Po porodzie, nie chciałam jej widzieć.  Kazałam przygotować dokumenty, żeby się jej zrzec, żeby inna rodzina ją wzięła, wychowała i kochała.  Ale w nocy nie mogłam spać, snułam się po korytarzach porodówki. I natknęłam na salę, gdzie spały niemowlaki. Podeszłam do szyby i zamarłam. Od razu ją poznałam, po zielonych oczach. Weszłam tam, wzięłam na ręce i płakałam tak bardzo, jak wtedy mój tata, gdy nie zdołał mnie uchronić. Bo dotarło do mnie, że ta krucha, bezbronna istota, ma tylko mnie. I jest, tylko moja.  Gdy czasem pyta o swojego ojca, zawsze odpowiadam, że nasze życie ułożyło się tak, że mamy tylko siebie. Ona wtedy zawsze się uśmiecha, kładzie mi głowę na kolanach i odpowiada, że to jej w zupełności wystarcza. A ja głaszcząc ją po głowie, przełykam łzy, bo na myśl o tym, że mogłoby jej przy mnie nie być, pęka mi serce. Uratowała mnie, bo każdego dnia, gdy na nią patrzę,  widzę i czuje dobro, i cały ogrom bezwarunkowej miłości. I, że  ma nie tylko moje oczy, ale też barwę głosu i gesty. I nigdy nie myślę o niej inaczej, jak mój mały cud. Wymazała ze mnie, złe wspomnienia… Jakby tamta noc nigdy się nie wydarzyła.

Ale znam inne kobiety, które przeszły to samo co ja i podejmowały, różne decyzje. Usuwały ciąże, rodziły i oddawały do adopcji. Były też takie, które po  porodzie, widziały w dziecku, twarz swojego oprawcy i nie wytrzymywały. Czytałam później, że najpierw, zabijały te niewinne dzieciaki, a potem siebie. Ja tego nie komentuje i nie oceniam. Choć miałabym do tego większe prawo, niż ci,  którzy choć nie maja pojęcia o tym, co nas spotkało i jakie piętno na nas odbiło, wykrzykują, że trzeba być potworem, żeby oddać, czy usunąć własne dziecko. Więc odpowiedz mi. Skoro skrzywdzona do granic możliwości dziewczyna, która podejmuje i tak niełatwą dla siebie decyzje o aborcji, jest potworem, to kim są ci, którzy siłą i przemocą, gwałcąc i upodlając, na zawsze zabijają w niej kobiecość?

Gdy kończymy naszą rozmowę, po moją bohaterkę przychodzi jej córka z… dziadkiem, ojcem Asi.  Mężczyzna  wita się,  patrzymy przez chwilę na siebie i widzę, jak  szklą mu się oczy. Przytula mocno, obie dziewczyny, tak jakby je przepraszał.  I wtedy dociera do mnie, że w tej strasznej historii, ofiar jest znacznie więcej.

 

 

 


Psychologia

Czy potrafisz rozpoznać kłamczucha? Wystarczy tylko poobserwować…

Agnieszka Sierotnik
Agnieszka Sierotnik
30 sierpnia 2016
fot. iStock/ İsmail Çiydem
 

Pamiętacie ulubione hasło najlepszego serialowego lekarza? House ciągle powtarzał, że wszyscy kłamią. Bez wyjątku. I wcale się nie mylił. W końcu każdej z nas zdarzyło się choć raz skłamać. Chociażby w kwestii ceny nowych butów lub wymarzonej torebki! Badania wskazują, że większość z nas kłamie raz  w ciągu dnia. Okazuje się, że przeciętnie kłamiemy raz w ciągu dnia. To całkiem sporo, jak na zarzekanie się, że nas to na pewno nie dotyczy. The Harvard Business Review wypuścił niedawno wyniki badań „Jak wychwycić kłamczucha”.  Ponoć to umiejętność, którą posiada każdy z nas. Jednak na jakie zachowania musimy być wrażliwsi, żeby być bardziej skutecznym?

Mówi dużo i szybko 

Dokładnie tak samo jak w bajce, gdy Pinokio zaczynał kłamać, mówił bardzo dużo i bardzo zawile. To taka forma zagadania. Kiedy płynie w twoim kierunku dużo słów, przestajesz zwracać na nie uwagę i nieświadomie poddajesz się kłamstwu. No chyba, że będziesz na to wyczulona.

Przeklina

Nasze mniej lub bardziej urocze kłamczuchy mają także tendencję do przeklinania. Być może jest to związane ze zwiększoną ilością energii, której wymaga kłamstwo. Lepszym wytłumaczeniem wydaje się jednak fakt, że kłamiąc, przestajemy nad sobą panować. Przynajmniej wtedy, gdy nie jesteśmy w tym specjalistami. A gdy tracimy kontrolę, przekleństwa mogą lecieć jedno za drugim.

Używa trzeciej osoby 

Zrzucanie winy na kogoś innego? A może unikanie odpowiedzialności za kłamstwo? Osoby wypowiadające większe lub mniejsze kłamstewka, bardzo często mówią w trzeciej osobie. Nawet, jeżeli chodzi o nich samych. W ten sposób dystansują się od rzeczy, o których opowiadają.

Kiedy prawda wyjdzie na jaw?

Wydaje się to bardzo proste, czyż nie? Nie są to sygnały, które trudno dostrzec. Jednak według badań, tylko 50 na 20 tysięcy osób potrafiło poprawnie wskazać kłamcę. Jak więc poradzić sobie w kłopotliwych sytuacjach? Najlepiej doprowadzić do bardzo grzecznego i uprzejmego „przesłuchania”. A tak właściwie, to szczerej rozmowy. Znając  trzy podstawowe sygnały kłamstwa, powinno nam być o wiele łatwiej. Pod lekką presją kłamca zawsze poniesie jakąś klęskę. Niezależnie od tego, czy będzie chodziło o potknięcie się we własnych opowieściach czy przyznanie się do winy.  Jak do tego doprowadzić? Najpierw zadawaj dość ogólne pytania. Na przykład o rodzinę, pogodę czy ostatnie wakacje. Kiedy już będziesz widziała, że twój rozmówca zaczyna ci ufać, zastaw na niego małą pułapkę. A raczej niespodziankę w postaci bardzo szczegółowego pytania, na które być może znasz odpowiedź. Pamiętasz kryminalne seriale, w których wszyscy detektywi blefują, a nagle przestępcy zaczynają mówić prawdę? Pora wykorzystać swoją serialową wiedzę!

Żądaj szczegółów! To one są największym problemem. Niezależnie czy chodzi o ceny sukienek czy opuszczanie lekcji przez twoje dziecko lub ilość piw wypitych przez twojego faceta. Pamiętaj tylko, że gdy prawda wyjdzie na jaw, trzeba być bardzo ostrożnym i delikatnym. W przeciwnym razie, czekają cię prawdziwe dramaty. Od płaczu po zarzucanie, że nic nie rozumiesz. Bo kłamstwo miało być dla twojego dobra!

Dr House miał rację – wszyscy kłamią.


Psychologia

Demakijaż to konieczność. Zamiast drogeryjnych specyfików wypróbuj naturalne i skuteczne sposoby na oczyszczenie skóry

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
30 sierpnia 2016
demakijaż
Fot. iStock / PeopleImages

O tym, jak istotną rolę odgrywa w pielęgnacji cery kobiety demakijaż, powinna wiedzieć każda z nas. To podstawa oczyszczania cery, szczególnie jeśli kobieta jest miłośniczką codziennego makijażu. Położyć się spać bez wykonanego porządnie demakijażu, to tak jak położyć się spać z nadal brudną buzią. 

Demakijaż ma za zadanie oczyścić skórę, zmyć z niej nagromadzony kurz, nadmiar sebum, pot, bakterie, które osady zatykają pory. Czysta skóra szybciej się regeneruje i lepiej przyswaja składniki odżywcze z kremów nakładanych na noc. Natomiast skóra nieoczyszczana, zaskoczy najpewniej zaczerwienieniami oraz niespodziankami w postaci wyprysków i wągrów.

Demakijaż w wersji „eko”

Na drogeryjnych i aptecznych półkach stoi mnóstwo kosmetyków do demakijażu. Nie jest powiedziane, że sama nie możesz zrobić własnego kosmetyku, którym nie tylko oczyścisz, ale także odżywisz skórę twarzy i szyi. Wystarczy iść do kuchni i sięgnąć po różne spożywcze produkty.

1. Olej kokosowy lub z awokado

Dobrze sobie poradzi do zmycia makijażu, a jego antybakteryjne i nawilżające właściwości uspokoją wrażliwą cerę i nawilżą przesuszoną. Z kolei olej z awokado jest łagodny dla skóry, koi ją i chroni oraz  zmywa nawet wodoodporny makijaż za jednym pociągnięciem wacika. Oleje zapewniają zastrzyk witamin i cennych kwasów tłuszczowych, ale mogą nie być odpowiednie dla cery skłonnej do wyprysków.

2. Mleko lub jogurt

Kleopatra kąpała się w mleku, ty możesz myć nim twarz. Po prostu namocz nim wacik i przetrzyj całą twarz. Proteiny i tłuszcz nawilżą skórę intensywnie. Aby demakijaż był bardziej kompleksowy połącz mleko z olejem z migdałów. Jogurt naturalny ma działanie kojące i nawilżające. Podobnie jak z mlekiem, na czysty wacik nałóż jogurt i okrężnymi ruchami przetrzyj nim twarz. Spłucz twarz chłodną wodą.

Fot. Pixabay / Foundry / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / /

3. Aloes

Kupną, ekologiczną wodę aloesową możesz przemywać twarz samodzielnie, albo połączyć ją z oliwą z oliwek w proporcji 1 litr wody aloesowej na 1/2 szklanki oliwy extra virgin.

4. Sok z ogórka

Oczyszczający i świetnie nawilżający i rozjaśniający cerę łagodzi również stany zapalne i podrażnienia. Kosmetyk jest prosty w użyciu- sok wyciśnięty z ogórka na waciku, a także w połączeniu z oliwą z oliwek lub z mlekiem.

Fot. Pixabay / Kaz / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / /

5. Oliwa z oliwek

Ukochany specyfik starożytnych Greków, aż po dziś jest w stałym, kosmetycznym użytku. Doskonała do skóry suchej i wrażliwej, zmyje nawet wodoodporny makijaż.

6. Miód i soda

Zmieszaj łyżkę miodu, szczyptę sody i odrobinę oleju (np. oliwa z oliwek).  Powstałą pastą zmywaj makijaż za pomocą wilgotnej, ciepłej gazy.

miód

Fot. Pixabay / /

źródło: 


Zobacz także

Radość życia

5 żelaznych depozytów radości każdej mamy!

Kobiety nie śpią przez to po nocach, a faceci nawet o tym nie wiedzą

Jeżeli on spełnia te warunki, natychmiast wyjdź za niego za mąż